Biliyorum..
Kalemimde hep bir isyan var hep bir hüzün..
Ama gözyaşlarım benim kaderimmiş!.
Sonbaharlar yaşamışım taa içimde.
Kimi zaman dökülen yaprakları toplamış,kimi zamanda elimdeki yaprakları savurmuşum hayatın o hırçın esen rüzgarına…
Rüzgarın saçlarını taramışım bazen de kuru yapraklarla.
Dağınık,kıvıcık saçlarıma inatla…
Yaşanmışlığıma sözüm yok! Yaşayamadıklarım var benim aklımda,yaşamadıklarım…
Zaman denizinde bir dalga misali ulaşamadığım limanlara yanıyorum.Ulaştıklarıma değil çığlıklarım! Ulaşamadığım zamana ve sana…
İnsanın içinden bişeyleri alıp götüyo bu şiirin...Yayınladıkların arasında favorim diyebilirim arkadaşım.
YanıtlaSilSümeyra özdemir
ilk yazılarımdan biriydi bu. Daha çok toydum bunu yazarken ve ilk Cihan Tekin okumuştu bu yazımı ve bana yazmalısın daha çok yazmalısın demişti. Öyle başladım zaten yazı yazmaya..
YanıtlaSil